مشخصات گیاه شناسی:

گیاهی است علفی با ساقه راست ،خشن و نسبتا بلند که برگهای بزرگ قلبی شکل به صورت متناوب روی آن قرار گرفته اند آن چیزی که به عنوان گل آفتابرگدان مشهور است در حقیقت گل آذینی بزرگ متشکل از هزاران گل می باشد که به آن کاپیتول گویند گلهای حاشیه کاپیتول زرد رنگ و زبانه ای و گلهای مرکزی آن لوله ای و به رنگ زرد تیره می باشند. میوه گیاه که در حقیقت همان تخم آفتابگردان می باشد فندقه ای است که از بلوغ گلهای مرکزی و لوله ای کاپیتول بوجود می آید.

انتشار جغرافیایی:
آفتابگردان در سراسر ایران به عنوان گیاه زراعی کشت می شود .

ترکیبات شیمیایی:
گلهای لوله ای و زبانه ای آفتابگردان واجد آنتوسیانین،رزین،تاننو نوعی اسید به نام اسید سولانتیک بوده،دانه های آن حاوی انواع اسیدها همچون اسیدهلیانتانیک،اسیدهلیانتیک و تری گلسیریدهایی چون انتئارین،آراشیدینفپالمیتین و لینو سرین می باشد.

قسمتهای مورد استفاده:

گلهای تازه و برگ گیاه و بعضا دانه مصرف دارویی دارند.

اثرات دارویی و طرز استعمال :
۱_بعنوان تب بر: عصاره الکلی برگ یا ساقه آفتابگردان با مصرف خوراکی خاصیت تب بر دارد.

۲_بعنوان خلط آور:عصاره برگ آفتابگردان که گاها با مقدار مساوی از برگ اوکالیپتوس مخلوط می شود.با مصرف خوراکی خاصیت خلط آوری در ناراحتی های تنفسی دارد.

۳_بعنوان ملین:خمیر تهیه شده از دانه یا میوه له شده آفتابگردان در آب باعث نرم شدن جداره روده شده خاصیت ملینی دارد.

چکیده:

گل آفتابگردان از خانواده Compositae می باشد و دارای ساقه ای راست و خشن و نسبتا بلند بوده گلهای آفتابگردان به رنگ زرد بوده و اصطلاحا آن را کاپیتول گویند میوه آفتابگردان همان تخمه فندقه ای آن است که از بلوغ گلهای مرکزی و کاپیتول بدست می آید آفتابگردان در سرار ایران کشت می گردد و دارای ترکیباتی چون اسید هلیانتیک و تری گلسیریدهایی چون انتئارین،آراشیدین می باشد از گلها و برگ و ساقه ودانه گیاه استفاده دارویی می شود ودر بعنوان ملین و تب بر و خلط آور از آن استفاده میگردد.

گردآوری: مژگان اسدی