کاشت خشخاش با توجه به نیازهای دارویی و دسته ضددردها، ریشه در پیش از انقلاب دارد که بعدها کشورمان از این امر استعفا داد و به سمت واردات حرکت کرد.

پروتکل ۱۹۵۳ یک توافق محدود و تخصصی بر کنترل تریاک بود، در حالی که کنوانسیون واحد ۱۹۶۱ دامنه‌ای بسیار گسترده‌تر داشت و به نوعی جایگزین رسمی و کامل آن شد.

در پی کاهش ورود تریاک از افغانستان و افزایش نیاز دارویی ایران، دبیرکل ستاد مبارزه با مواد مخدر از احتمال صدور مجوز کشت کنترل‌شده خشخاش برای مصارف دارویی در ایران خبر داد. بر اساس پروتکل ۱۹۵۳ سازمان ملل، ایران جزو ۷ کشور مجاز به تولید خشخاش برای صنعت دارو است.

مجارستان یکی از بزرگ‌ترین تولیدکنندگان دانه خشخاش خوراکی در اروپاست و همچنین از نظر تاریخی در تولید آلکالوئیدهای دارویی نقش مهمی ایفا کرده است.

ایالت تاسمانی در استرالیا حدود نیمی از عرضه جهانی قانونی تبائین، کدئین و اوریپاویین — آلکالوئیدهایی که برای تولید داروهای ضد درد و داروهای حیاتی دیگر به کار می‌روند — را تأمین می‌کند.

پرورش کولتیوارهایی با محتوای کم مرفین و کدئین یا با تمرکز بر آلکالوئیدهای غیرمخدر مانند نوسکاپین، نه تنها به کنترل بهتر چرخه‌ی تولید کمک می‌کند، بلکه امکان بهره‌برداری دارویی و صنعتی ایمن‌تر و متنوع‌تر را نیز فراهم می‌آورد.

استرالیا، فرانسه، اسپانیا، ترکیه، هند و جمهوری چک از جمله مهمترین کشورهای تولیدکننده خشخاش دارویی جهت کاربرد در صنایع داروسازی هستند و این محصول با نظارت قوی و سختگیرانه سازمان های دولتی آنها کشت و فرآوری میشود.

بر اساس گزارش سازمان ملل، میانمار در سال ۲۰۲۳ به بزرگترین تولیدکننده تریاک در جهان تبدیل شد و توانسته افغانستان را از پیش بردارد.

کشاورزان ولایت بدخشان افغانستان بذر آنغوزه را از تاجیکستان وارد کرده و کشت می کنند. آنها بیان می کنند که این محصول از خشخاش سودآوری بیشتری دارد.

محققان یکی از شرکت‌های فناور با استفاده از گیاهان دارویی خشخاش، شیرین بیان و دِرُوزُا، شربتی را برای درمان سرفه‌های خشک ناشی از بیماری آنفلوآنزا و کرونا عرضه کردند.