از نظر طب سنتی گیاه پنیرک را معتدل می‌دانند، اخلاط غلیظ را رقیق و اخلاط خیلی رقیق را معتدل می‌کند، ضدسرفه قوی و مرهم سینه است.

بدین علت به آن پنج انگشت می‌گویند که برگ‌های آن پنجه‌ای و پنج‌تایی است. گل‌های آن به رنگ آبی و شبیه سنبله‌ای دراز است که سپس تبدیل به گل می شود. این گیاه را فلفل بیابانی نیز می‌نامند.

در طب سنتی ایران از این گیاه برای درمان بیماری های عفونی دستگاه ادراری، واژن، دستگاه تنفسی، روماتیسم، و عفونت های گوش و سایر شرایط التهابی استفاده می شود.

بومادران علف هرز مزارع است و به صورت خودرو در دشت‌ها و کنار جاده‌ها و نواحی کوهستانی اروپا و در مناطقی از شمال ایران و ارتفاعات البرزو درکوههای کرمان بخصوص کوه هزار و کوه بیدخوان بردسیر می‌روید.

گلدهی گیاه بارهنگ اردیبهشت تا شهریور ماه است. دانه‌ها را از اواسط فصل بهار به بعد جمع آوری می‌نمایند. «Plantain» به معنای «داروی زندگی» است.

بادرنجبویه گیاه دارویی مورد علاقه پزشک بزرگ ایرانی، ابوعلی‌ سینا بود که جهت تقویت قلب و انبساط روح تجویز می‌کرده است.

نام لاتین بابونه camomille از کلمات یونانی khamai و malon به معنی گل‌های کوچک با بوی سیب گرفته شده است.

میوه انگور به دانه‌دار و بی‌دانه تقسیم می‌شود که این دو نوع در رنگ‌های سرخ و سیاه و زرد و تقریباً سبز دیده می‌شوند. این میوه در مناطقی که حداکثر دمای آن بیش از ۴۰ درجه سانتیگراد و حداقل آن کمتر از ۱۵ درجه زیر صفر نباشد بهتر رشد می‌کند. کشور ایران جز دهمین تولید کننده انگور دنیا می‌باشد.