کاشت خشخاش با توجه به نیازهای دارویی و دسته ضددردها، ریشه در پیش از انقلاب دارد که بعدها کشورمان از این امر استعفا داد و به سمت واردات حرکت کرد.

پروتکل ۱۹۵۳ یک توافق محدود و تخصصی بر کنترل تریاک بود، در حالی که کنوانسیون واحد ۱۹۶۱ دامنه‌ای بسیار گسترده‌تر داشت و به نوعی جایگزین رسمی و کامل آن شد.

در پی کاهش ورود تریاک از افغانستان و افزایش نیاز دارویی ایران، دبیرکل ستاد مبارزه با مواد مخدر از احتمال صدور مجوز کشت کنترل‌شده خشخاش برای مصارف دارویی در ایران خبر داد. بر اساس پروتکل ۱۹۵۳ سازمان ملل، ایران جزو ۷ کشور مجاز به تولید خشخاش برای صنعت دارو است.

مجارستان یکی از بزرگ‌ترین تولیدکنندگان دانه خشخاش خوراکی در اروپاست و همچنین از نظر تاریخی در تولید آلکالوئیدهای دارویی نقش مهمی ایفا کرده است.

ایالت تاسمانی در استرالیا حدود نیمی از عرضه جهانی قانونی تبائین، کدئین و اوریپاویین — آلکالوئیدهایی که برای تولید داروهای ضد درد و داروهای حیاتی دیگر به کار می‌روند — را تأمین می‌کند.

پرورش کولتیوارهایی با محتوای کم مرفین و کدئین یا با تمرکز بر آلکالوئیدهای غیرمخدر مانند نوسکاپین، نه تنها به کنترل بهتر چرخه‌ی تولید کمک می‌کند، بلکه امکان بهره‌برداری دارویی و صنعتی ایمن‌تر و متنوع‌تر را نیز فراهم می‌آورد.

استرالیا، فرانسه، اسپانیا، ترکیه، هند و جمهوری چک از جمله مهمترین کشورهای تولیدکننده خشخاش دارویی جهت کاربرد در صنایع داروسازی هستند و این محصول با نظارت قوی و سختگیرانه سازمان های دولتی آنها کشت و فرآوری میشود.

بر اساس گزارش سازمان ملل، میانمار در سال ۲۰۲۳ به بزرگترین تولیدکننده تریاک در جهان تبدیل شد و توانسته افغانستان را از پیش بردارد.

رییس پژوهشکده بیماری‌های گوارش و کبد دانشگاه علوم پزشکی تهران با اعلام تاثیر قطعی مصرف تریاک در بروز شش نوع سرطان بر اساس شواهد قوی علمی، نسبت به افزایش ۸۶ درصدی خطر بروز مرگ بر اثر بیماری با مصرف مستمر تریاک هشدار داد و خواستار توقف هر چه سریعتر تبلیغات درباره تاثیرات درمانی تریاک شد.

«یک ماه از سال صرف برداشت تریاک از مزارع زیر کشت این محصول خواهد شد. این یک ماه از نیروهای مبارزه با مواد مخدر در سر مزارع استفاده کنید. وقتی محصول آماده برداشت شد، مأموران کافی ناظر بر برداشت باشند و مانند دوره صفویه و زمان میرزاتقی خان امیرکبیر، تریاک استحصالی زیر نظر مأموران در پاتیل‌های مسی بزرگ جمع‌آوری و به کارگاه‌های فراوری آن حمل و تحت نظارت دقیق بسته‌بندی و به کارخانجات دارویی تحویل شود.»