فیلیپین کشوری است در جنوب شرقی آسیا که متشکل از ۷۶۴۱ جزیره می‌باشد که به صورت کلی به سه بخش جغرافیایی تقسیم شده که از شمال به جنوب عبارتند از لوزون، ویسایا و میندانائو. مساحت این کشور به اضافه آب‌ های درون سرزمینی ۳۰۰ هزار کیلومتر مربع است و در حدود ۱۱۰ میلیون نفر جمعیت دارد.

آب و هوای فیلیپین گرمسیری با رطوبت زیاد است و در طول سال همواره با طوفان و باران‌های موسمی روبرو است و به دلیل همین باران‌های سیل آسا، تقریباً ۷۰ درصد این جزایر را جنگل‌های سرسبز استوایی فرا گرفته ‌است.

در طول دوره ۱۹۶۰ تا ۱۹۸۰، تبدیل کاربری بسیاری از جنگل ها به زمین کشاورزی منجر به جنگل زدایی بسیار بزرگی شد که حدود ۲۰ درصد از مساحت جنگل ها را تخریب کرد. با این وجود این کشور دارای منابع گسترده ای از گیاهان دارویی و معطر است که می تواند مورد بهره برداری های تجاری قرار گیرد.

 

سیستم طب سنتی

مردم فیلیپین معمولاً از طب سنتی استفاده می کنند و سابقه استفاده از طب سنتی در این کشور به قبل از دهه ۱۸۰۰ میلادی بر میگردد. استفاده از طب سنتی در مناطق روستایی نسبت به مناطق شهری به دلیل نبود دسترسی به بیمارستان ها و درمانگاه های مدرن بیشتر است. بیش از ۸۰ درصد از جمعیت روستایی این کشور از گیاهان دارویی استفاده می کنند.

در سال ۱۹۸۴ مقرراتی در رابطه با داروهای گیاهی در این کشور وضع شد. این مقررات از مقررات داروسازی سنتی جدا هستند. به طور کلی در فیلیپین تجویز داروهای گیاهی بدون نسخه است. طبق قانون ممکن است ادعای پزشکی برای داروهای گیاهی با اثبات علمی ارائه شود. با حمایت فنی WHO، داروهای سنتی در وزارت بهداشت در سال ۱۹۹۳ تقسیم بندی شدند تا از تلفیق داروهای سنتی در تقسیم مراقبت بهداشتی کشور حمایت شود. قانون داروهای جایگزین و سنتی دسامبر ۱۹۹۷ بیان می کند که سیاست دولت این است که کیفیت و انتقال خدمات مراقبت بهداشتی به مردم را از طریق توسعه طب سنتی و تلفیق آن در سیستم مراقبت بهداشتی بهبود بخشد. بر اساس این قانون، موسسه مراقبت بهداشت جایگزین و سنتی فیلیپین (PITAHC) تأسیس شد تا استفاده از داروهای گیاهی را در فیلیپین، بررسی و بهبود بخشد. هیئت تفکیک طب از سال ۱۹۸۳ طب سوزنی را به عنوان روش درمان امراض معرفی کرده است که تنها پزشکان دوره دیده می توانند آنرا بکار گیرند. این هیئت همچنین بر اجرای طب سوزنی نظارت دارد.

 

منابع گیاهان دارویی و معطر

فیلیپین در حدود ۱۳۵۰۰ گونه گیاهی دارد که حدود ۱۵۰۰ گونه آن دارای کاربردهای دارویی هستند. در این کشور گیاهان گل‌ صابونی، علف لیمو و وتیور استعداد بسیاری برای بهره برداری های تجاری دارند. به طور معمول گیاهان دارویی و معطر از جنگل ها برای اهداف تجاری و توسط جوامع روستایی جمع آوری می شوند.

 

فعالیت های تحقیقی و توسعه ای

کشت گیاهان دارویی و معطر در فیلیپین قدمتی قبل از زمان استعمار اسپانیایی ها دارد. کتاب گیاهان دارویی در فیلیپین توسط دکتر پارود در سال ۱۸۹۲ نوشته شده و در سال ۱۹۷۸ تجدید چاپ شده و ۸۵۰ نوع گیاه دارویی در آن ذکر شده است. پژوهش در طب گیاهی فیلیپین به سرعت در حال گسترش است. دانشگاه UPLB فیلیپین، اقداماتی را در جهت یک سری از سمینارهایی برای تعیین وضعیت پژوهش و فناوری گیاهان دارویی و ارزیابی فرصت های کسب و کار آغاز کرده است. این سری از سمینارها با هدف شناسایی فناوری، تولید، فراوری و بازاریابی گیاهان دارویی معطر و شناسایی گونه های اولویت دار انجام می شود.

 

تجارت و بازاریابی

در بعضی از استان ها تولید گیاهان معطر بسیار بیشتر از گیاهان دارویی است. وزارت تجارت و صنعت فیلیپین هر ساله در ماه ژوئن نمایشگاه محصولات گیاهی ارگانیک را برای نمایش محصولات گیاهی و دارویی خود به اجرا در می آورد. این عمل می تواند محصولات ارگانیک، مواد غذایی، داروهای گیاهی و دیگر کالاهای فیلیپینی را در معرض نمایش همگان قرار دهد و آن را به دیگر کشورها معرفی کند. در حال حاضر کشور فیلیپین به دنبال راهی است که گیاهان دارویی و معطر و دیگر محصولات خود را به عنوان یک منبع قابل اعتماد به جهان معرفی کند.

.