پس از جمع آوری اندام های مورد نظر در زمان مناسب، آن ها را برای خشک کردن آماده می کنند.

نحوه آماده کردن گیاهان، نه تنها باعث سرعت در خشک شدن آن ها می شود، بلکه در کیفیّت خشک شدن نیز تأثیر مثبت دارد. در این رابطه، اضافه هایی را که مدّ نظر نیستند جدا و اندام های اصلی مورد نظر را به قطعات مناسبی تقسیم می کنند. با رعایت این نکته، نه تنها انرژی کمتری برای خشک شدن اندام ها مصرف می شود، بلکه روند خشک شدن آن ها را نیز سرعت می بخشد.

چنانچه اقدام به خشک کردن ریشه ها و یا ریزوم ها شود (ریزوم سنبل الطیب، ریشه سنبل ختایی …) باید قبل از خشک کردن آن ها را کاملاً شست، به طوری که از گل و لای پاک شود. برای این کار، بهتر است اندام های مذکور در ظروف آبکش مانند متحرّکی قرار گیرند و سپس با فشار آب شستشو داده شوند. ضرورتاً پوست ریشه ها را نیز که فاقد مادّه مؤثره است جدا می سازند (مثل ریشه گیاه صابونی)، و پس از آن اقدام به قطعه قطعه کردن ریشه ها (به قطعات مناسب) می کنند.

چنانچه ریشه ها ضخیم باشند، باید آن ها را از ناحیه طولی به دو یا چهار قسمت تقسیم نمود (همچون ریشه شیرین بیان). چنانچه هدف صرفاً استفاده از برگ های گیاهان دارویی می باشد، به ویژه در مقیاس کم، بهتر است به جای خشک کردن گیاه کامل، ابتدا برگ های تازه آن را از سایر قسمت های گیاه جدا و جداگانه خشک نمود تا برگ ها پس از خشک شدن، بدون اضافه و دارای کیفیّت بهتری باشند.

 

منبع:

امیدبیگی، رضا. ۱۳۹۲. تولید و فرآوری گیاهان دارویی. جلد اول. انتشارات به نشر (انتشارات آستان قدس رضوی). صفحه ۲۱۶.