به گزارش شبکه خبری آموزشی گیاهان دارویی به نقل از خبرگزاری صدا و سیما، خانم مهندس سارا غزلباش کارشناس پژوهشکده گیاهان دارویی جهاد دانشگاهی گفت: پوست بزرگ‌ترین بافت بدن مهره‌داران است و به‌عنوان سدی در برابر تهاجم عوامل مضر محیطی عمل می‌کند. استفاده از گیاهان دارویی جهت درمان زخم از سابقه طولانی برخوردار است و تحقیقات بر روی عوامل گیاهی موثر بر ترمیم زخم یکی از زمینه‌های پیشرفت پزشکی و زیست‌شناسی تکوینی است.

وی با بیان این‌که استفاده از شیرابه یا لاتکس گیاه شنگ در بهبود زخم‌ها از جمله زخم‌های سرمازدگی گزارش شده است، عنوان کرد: گیاه شنگ با نام علمی Tragopogon graminifolius از دیرباز تاکنون در طب سنتی به‌عنوان التیام دهنده زخم برای جراحات ایجاد شده در دام‌ها استفاده می‌شود و استفاده موضعی از عصاره گیاه شنگ می‌تواند تاثیرات التیام دهنده در زخم ایجاد شده در پوست داشته باشد.

خانم مهندس غزلباش گفت: ترکیبات شناسایی شده در گیاهان این جنس را از دسته فلاونوئیدها، ترپنها، ساپونین‌ها و هیدروایزوکومارین، ترکیبات فنلی و استرول‌ها دانست و اظهار کرد: مکانیزم فعالیت ضد زخمی این گیاه، ترکیب فنلی آن، بر اساس متوقف کردن استرس‌های اکسداتیو و پراکسیداسیون چربی است و برخی از گیاهان جنس شنگ با دارا بودن اثر آنتی‌اکسیدانی قوی از آسیب التهابی به بافت‌ها جلوگیری می‌کنند.

وی افزود: در طب سنتی ایران از شنگ به‌عنوان بند آورنده خون‌ریزی و بهبود دهنده زخم در خونریزی‌های بینی، گوش، شش، گلو، روده، معده و پوست استفاده شده است و در مناطق مختلف نیز به‌صورت خوراکی و دارویی کاربرد دارد، از جمله در ناحیه شرف‌الدین واقع در شرق آذربایجان، این گیاه به‌ عنوان یک داروی اشتها آور شناخته شده است.

همچنین شنگ دارای طبع سرد است. سرشار از ویتامین‌های A, C، فیبر، کلسیم و سایر املاح معدنی است.