باریجه ferula gummosa (2)

باریجه

باریجه گیاهى است چند ساله، بلندى آن حدود ۲ متر، برگهاى آن شبیه چنار ولى با بریدگیهاى بیشتر با چند بار تقسیم به رنگ سبز غبار و پوشیده از تار، ساقه آن باریک و استوانه‏اى، گیاه باریجه در ایران در مناطق وسیعى از دامنه‏هاى مرتفع البرز، دربند سرو، دماوند، در خراسان، کوچه داغ بین کوشا و لطف‏آباد، در کوههاى ساوجبلاغ، بین تهران قزوین مى‏باشد.

نام فارسى: بالیجه در کتب طب سنتى: باژزد

به عربى: قنه به ترکى: قاسى، قاصنى‏

به فرانسوىGalbanum

به انگلیسىGalbanum

ترکیبات شیمیایى:

از نظر ترکیبات شیمیایى شیره گیاه خیلى شبیه به انغوزه است و در لاتکس یا شیرابه گیاه در حدود ۷۵- ۶۳ درصد صمغ یافت مى‏شود. رزین آن شامل: گانبانورزینو تانول و اومبلى فرون است.

دائره المعارف بزرگ طب اسلامى، ج‏۱، ص: ۳۹۶

خواص:

صمغ باریجه در هند به عنوان محرک، ضد عفونى کننده و داروى سینه و در موارد برونشیتهاى مزمن و آسم و براى تقویت رحم تجویز مى‏شود. براى تنگى نفس و سرفه کهنه و نرم کردن سینه و اختناق رحم و صرع و بواسیر و بیماریهاى عصبى، براى باز کردن انسداد کلیه و تسهیل زایمان و دفع جنین مرده و مشیمه نافع است.


اردوهای گیاهشناسی، کلاس طب سنتی، آموزش گیاهان دارویی در: ((آموزشگاه جوانه سبز))