موزه گیاهان دارویی و طب سنتی

آشنایی با ظرفیت های گردشگری گیاهان دارویی و طب سنتی

مطالعه موردی: موزه های گیاهان دارویی و طب سنتی جهان

.

به نقل از مستند ویژه سومین جشنواره گیاهان دارویی، فرآورده های طبیعی و طب سنتی ایران – ۱۵ تا ۱۸ شهریورماه ۱۳۹۵ (به کوشش تیم پژوهشی شبکه خبری آموزشی گیاهان دارویی)

دانلود Download(توجه: متن کامل این مقاله در فایل مستند موجود می باشد. با کلیک نمودن بر روی گزینه بالا می توانید آن را دانلود نمایید.)

.

گیاهان دارویی و ادویه ای علاوه بر نقشی که می توانند در بهبود سلامتی و کیفیت زندگی انسان ها داشته باشند، تاثیر بسزایی در ایجاد ظرفیت های گردشگری و جذب توریست نیز دارند که در این مقاله سعی خواهد شد به بخشی از این قابلیت ها بخصوص در ایجاد موزه های گیاهان دارویی و طب سنتی پرداخته شود.

گیاهان دارویی هر کشور به عنوان گنجینه طبیعی آن شناخته می شوند. این منابع طبیعی ارزشمند ضمن تامین سلامت و بهبود شاخصه های زندگی، تاکنون تاثیر بسزایی در فرهنگ جوامع مختلف داشته اند. بطوریکه در کشوری مانند اندونزی، بخش اصلی بسیاری از مراسمات مذهبی و فستیوال ها می باشند. حضور گیاهان دارویی و ادویه ای در فرهنگ کشورهای مختلف، سبب ایجاد جاذبه های گردشگری شده است که نقش مهمی در اقتصاد آنها دارد. بطور مثال برخی از کشاورزان هندی تمایلی به فروش محصول مزارع شان ندارند و از این مزارع تنها جهت جذب گردشگران استفاده می کنند. بسیاری از گردشگران اروپایی که مصرف کننده ادویه های هند می باشند، همواره تمایل دارند که از نزدیک با تولید و فرآوری این محصولات پرمصرف آشنا شده و از نزدیک نظاره­گر نحوه پرورش آنها باشند. چنین وضعیتی در برخی دیگر از کشورهای آسیایی (چین، بنگلادش، سریلانکا، ویتنام، نپال، پاکستان و ترکیه) و آفریقایی (مراکش، مصر، سودان، ماداگاسکار و زنگبار) نیز دیده می شود. از طرف دیگر برخی از مناطق جهان جهت جذب توریست ها، بشدت در حال برندسازی و معرفی خود به عنوان قطب تولید گیاهان دارویی و ادویه ها هستند، بطور مثال جزیره گرنادا، جزایر مالوکو شمالی (North Maluku) در اندونزی، جزایر زنگبار (Zanzibar archipelago). در این میان برخی دیگر از کشورها اقدامات عملی خود را از مدتها پیش آغاز کرده و با تاسیس باغ های گیاهان دارویی، موزه های گیاهان دارویی و طب سنتی و مواردی از این قبیل، به شکوفایی صنعت سبز گردشگری خود پرداخته اند که در ادامه به تعدادی از آنها اشاره می گردد. امید است که اینگونه حرکت هایی نیز در کشورمان بصورت اصولی و صحیح انجام گیرد.

موزه شیرین بیان (Museo della liquirizia)
بر طبق اسناد تاریخی، از حدود سال ۱۵۰۰ میلادی خانواده آقای آمارلی (Amarelli) به تولید و فرآوری سنتی شیرین بیان در منطقه کالابریا (Calabria) در جنوب ایتالیا اشتغال داشته اند. در سال ۱۷۳۱ میلادی ایده فرآوری شیرین بیان بصورت صنعتی در این منطقه توسط جرج آمارلی (Giorgio Amarelli) شکل گرفت. در حال حاضر موزه شیرین بیان در نزدیکی شهر روسانو (Rossano) در منطقه کالابریا واقع شده است و سالانه در حدود ۴۰ هزار نفر از آن بازدید می کنند و آمارها حاکی از آن است که دومین موزه خصوصی پربازدید در ایتالیا می باشد. جالب است بدانید تمبر یادبود این موزه تاکنون بیش از ۳ میلیون و ۵۰۰ هزار نسخه منتشر شده است.

موزه گل محمدی بلغارستان (Museum of the Rose)
موزه گل محمدی بلغارستان در باغ رزهای شهر کازانلاک (Kazanlak) واقع است، یعنی منطقه ای که بخاطر تولید گسترده گل محمدی و اسانس آن دارای شهرت جهانی می باشد. این موزه در سال ۱۹۶۷ تاسیس شده و در سال ۱۹۸۴ با طراحی مجدد و تکمیل ساختمان آن، به شکل فعلی درآمده است. این موزه دارای بیش از ۱۵۰۰۰ عدد عکس و اشیاء قدیمی مربوط به کاشت، برداشت و اسانس گیری گل محمدی می باشد که بیانگر قدمت تاریخی پرورش و بهره برداری این محصول در منطقه کازانلاک است. همچنین تجهیزات اولین آزمایشگاه کنترل کیفی اسانس و گلاب که در سال ۱۹۰۷ توسط آقای Hristo Yaramov (معلم شیمی مدارس کازانلاک) راه اندازی شده بود، در این موزه نگهداری می شود. از ویژگی های خاص این موزه، یک ظرف نگهداری اسانس گل محمدی است که آخرین بار در سال ۱۹۴۷ میلادی مورد استفاده قرار گرفته و هنوز عطر خوش گل محمدی از آن ساطع می گردد!.

.

… (متن کامل این مقاله در مستند ویژه سومین جشنواره و نمایشگاه گیاهان دارویی، فرآورده های طبیعی و طب سنتی ایران منتشر شده است که فایل کامل آن را می توانید از اینجا دانلود نمایید).

.


اردوهای گیاهشناسی، کلاس طب سنتی، آموزش گیاهان دارویی در: ((آموزشگاه جوانه سبز))
کلیدواژه ها : , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,