نام فارسی. انجیر
نام علمی Ficus cavica .
انگلیسی. Commun fig- tree

درخت انجیر دارای انواع فراوانی است که به تفاوت در نوحی مختلف کوه زمین پراکندگی حاصل کرده‌اند در بین آنها نمونه‌هائی به ارتفاع کم و انواعی به صورت درخت و یادارای ساقه بالا رونده مخصوصاً در نواحی حد به چشم می‌خورد. درخت انجیر ساقه‌ای به ارتفاع ۳ تا ۱۰ متر و شاخه‌های منشعب و کم مقاومت دارد. برگ‌های آن پهن پنجه‌ای با بریدگی, دارای ۵ قسمت شبیه برگ مو ( انگور) خشن به رنگ سبز خاکستری است. گلهای آن بر ۲ نوع نر و ماده و واقع در جدار داخلی گل آذین گلابی شکل است. قسمت فوقانی مخفظه گلابی شکل دارای سوراخ کوچکی است که گلهای نر در مدخل آن و در زیر فلسهای ریز جای دارد.

انجیر

انجیر

 

از نظر گیاهشناسی میوه انجیره میوه متعارف نیست بلکه یک نوع محفظه یا کیسه گیاهی است که گلهای نرو ماده در درون آن واقعاست و در موقع رسیدن میوه دنباله گلهای ماده و کاسه گل و قسمت تحتانی آن گوشتی و ضخیم و خوردنی می‌شود.

خواص درمانی:
طبق نظر حکمای طب سنتی انجیر از نظر طبیعت گرم و تر است و در مورد خواص آن معتقدند که ملین و نرم کننده معرق و مسکن حرارت و تشنگی است و مقوی نیروی جنسی می‌باشد و در قلب را خنک می‌کند .کم بودن ترشح ادرار را مرتفع می‌سازد و برای رفع خشنونت سینه , درد سینه و سرفه و خشونت قصبه ریه نافع است.

در قدیم از شیرابه درخت انجیر جهت درمان جذام و بیماریهای جلید مختلف در حالات مزمن استفاده به عمل می‌آمده است. در استعمال خارج , غرغره جوشانده انجیر خشک در شیر جهت رفع تحریکات گلو و محفظه دهان در موارد آنژین, ورم لثه و ورم مخاط دهان, اثرات شفا بخش ظاهر می‌کند .
نقاط پراکنش: این گیاه در نقاط کوهستانی و در شهرستانهای تفرش, ساوه, دلیجان و … رویش دارد.